Ahdin Bittiği Yerdeyiz Ey Hanzala / Zeynep Kılıç
Donan kalbim değil
Donan kelamım donan kalemimdir
Donan nehir dağ taş değil
Donan çekilen kanımdır ey Hanzala
Bilmeliydim bu gidişin hayra alamet olmadığını
Dönüp gittiğinde sırtını bize
Bırakmamalıydım seni ağyar ellere
Yoluna kendimi gövdemi koymalıydım
Elinden belki de kolundan tutmalıydım
Akabe’de Rıdvan’da tutar gibi
Sözün tutulduğu yer değildi artık belki bittiği yerdi
Hani nerde sapan yanında füze
Başka âlemlerden farklı olan biz değil miydik?
Havada donan yumruğundu
Dünyaya meydan okuyan o küçücük cüssen
Gök kubbeye sığamayan imanın aksiyon ve aşkındı
Âlemi kabzında tutan biricik Kelime-i Tevhidin
İnan donan gözlerim değil
Donan gözyaşımdır ey Hanzala
Hicap eder oldu aynaya bakan yüzümüz
Bizi terk edip giden sadece sen değildin
Bizi yüzüstü bırakıp giden gölgendi gölgemizdi
Gün batımında dünyanın
Ortasında tufanın asrın sonunda tam da tepesinde Aksa’nın
İnan donan ay ayna dolunay değil
Donan suya düşmez olan siretimiz, suratımızdır
Parazit yapan suretimizdir ey Hanzala
Dönersen bir gün arkanı dönüp bırakıp gittiğin yere
Bulursun kara katrandan kömürleşmiş na’şımızı arşa buharlaşmış ruhlarımızı
İnleyip duran imanımızı teslim alınan dinimiz, namusumuz, memleketlerimizi
İnan donan kar kış kırağı değil buz tutan kanımdır ey Hanzala
Dünyanın altında kalan çağ, çığ değil yaşlısı genci çocuk kadın erkek insandır,
Ne olur bahtına düştüm dönüp de bakma arkana
Tarih sayfasına çoktan düştü düşen yüzümüz
Seni elinden tutup yerden kaldıracak değildir ey Hanzala
Bağışla bizi ey Hanzala bağışla…
Diğer Röportajlar
